paxvoorvrede.nl maakt gebruik van cookies om je de inhoud van deze website optimaal te kunnen presenteren.

https://www.paxvoorvrede.nl/actueel/dossiers/stop-bloedkolen/verhalen-van-slachtoffers/jerardith-nieto-cuello

Jerardith Nieto Cuello

Met de campagne Stop Bloedkolen zet PAX zich in voor de tienduizenden slachtoffers van het paramilitair geweld in de Colombiaanse mijnbouwregio Cesar. De vredesorganisatie staat deze slachtoffers bij in hun zoektocht naar waarheid en verzoening, en wil dat de mijnbouwbedrijven in Cesar hun verantwoordelijkheid nemen voor wat deze mensen hebben meegemaakt. Lees hier het verhaal van Jerardith Nieto Cuello

Ik herinner me de laatste keer dat ik mijn broer zag als de dag van gisteren. Het was op 14 november, om ongeveer half zeven ’s avonds, toen het net donker aan het worden was. Een auto stopte voor ons huis. Voorin zat iemand die mijn broer kende, en achter hem zaten twee mannen die ik niet goed kon zien.

‘Kom met ons mee!’, schreeuwde de chauffeur naar Howes, mijn broer. ‘Er zit een auto vast in de modder bij Los Chorros.’ Mijn broer was mecanicien, dus er was niets vreemds aan dat ze hem kwamen vragen om te helpen. Terwijl hij een t-shirt zocht om aan te trekken, vroeg ik hem of hij niet eerst iets wilde eten. Een van de mannen in de auto zei tegen me dat Howes snel terug zou zijn. Maar om tien uur was hij nog steeds niet thuis.

We vonden Howes dood bij het meer waar zogenaamd een auto vast zat in de modder. Hij was 25 jaar oud. Mijn vader stierf drie jaar later van verdriet. Howes was de liefste broer die ik me wensen kon: hij gaf me altijd een zoen als ik thuis kwam, en zou nog geen vlieg kwaad doen.

Ik heb geen idee waarom hij is vermoord, maar het moet iets te maken hebben met degene in de auto die hij kende. Hij werd Santa Facha genoemd en had banden met de paramilitairen. Hij reed rond in een auto van Drummond. Misschien dachten mensen dat hij banden had met de guerrilla’s? Daar was in ieder geval niets van waar.

Foto © Ronald de Hommel / PAX